Posted by on 1 lipca 2018

Ta rozbieżność może wynikać z działań niepożądanych związanych z żywieniem dojelitowym lub z brakiem funkcjonalnego przewodu żołądkowo-jelitowego. Kliniczne pozostaje pytanie, czy należy rozpocząć żywienie pozajelitowe u takich pacjentów, a jeśli tak, to kiedy. Wyniki badań obserwacyjnych i małych interwencji okazały się niejednoznaczne.28,34 Chociaż europejskie wytyczne zalecają wczesne rozpoczęcie (w ciągu 48 godzin po przyjęciu na OIOM) żywienia pozajelitowego, tak aby jak najszybciej zapobiec gromadzeniu deficytu żywieniowego, amerykański a kanadyjskie wytyczne zalecają dopuszczenie żywienia dożylnego w trybie hipokalorycznym przez tydzień u dobrze odżywionych pacjentów przed uwzględnieniem żywienia pozajelitowego. 3.4 Druga rada była oparta na obserwacji powikłań (np. nieprawidłowości funkcji wątroby, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia i infekcje) związane z żywieniem pozajelitowym i przekarmieniem odnotowane w starszych badaniach.28,35-37
W dużym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu – wpływ żywienia pozajelitowego kończącego żywienie enteralne u dorosłych pacjentów z krytyczną chorobą (EPaNIC) 14 – pacjenci w obu grupach otrzymywali ścisłą kontrolę glikemii (docelowy poziom glukozy we krwi od 80 do 110 mg na decylitr [ 4,4 do 6,1 mmol na litr]) i pozajelitowe pierwiastki śladowe i witaminy, które podawano do momentu rozpoczęcia odpowiedniego żywienia dojelitowego (Figura 1). Pacjenci, którzy otrzymywali wczesne żywienie pozajelitowe w celu uzupełnienia niedostatecznego żywienia dojelitowego otrzymywali pozajelitową glukozę przez 2 dni (około 100 g na dzień i 180 g na dzień 2), po czym od 3 dnia podawano dostępną w handlu całość jedno pozajelitowe preparaty żywieniowe dostarczające średnio 40 g białka na litr dziennie. W badaniu wzięło udział 4640 krytycznie chorych pacjentów ze średnim wynikiem 23 punktów w zakresie ostrej fizjologii i przewlekłej oceny zdrowia II (APACHE II) (w których wyniki wahały się od 0 do 71, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę), którzy zostali przyjęci po operacji kardiochirurgicznej , powikłania medyczne po operacji, uraz wieloraka lub mózgu, sepsa lub inne groźne dla życia sytuacje nagłe. Po tygodniu na OIOM żywienie dojelitowe w dwóch badanych grupach stanowiło około 20% szacowanych zapotrzebowań na energię. Nieoczekiwanie pacjenci, którzy otrzymywali niedostateczne żywienie dojelitowe mieli wcześniej wyładowanie na żywo z OIOM i szpitala, mniejszą częstość nowych zakażeń OIT i nabytych przez ICU słabości 38 i mniejszą trwałość wsparcia narządu życiowego niż pacjenci otrzymujący niedostateczne żywienie dojelitowe uzupełniony żywieniem pozajelitowym. 14 W grupie, która nie otrzymała żywienia pozajelitowego, odnotowano znaczne oszczędności, które w dużej mierze tłumaczyły zmniejszone zapotrzebowanie na leki przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne39. Wyniki były spójne niezależnie od rodzaju i ciężkości choroby.
W drugim badaniu, Wpływ suplementowanego żywienia pozajelitowego na wskaźnik zakażeń, czas wentylacji mechanicznej i rehabilitacji w badaniu pacjentów z ICU (SPN), 15 badaczy zajęło się pragmatycznym pytaniem o to, jak leczyć pacjentów kwalifikujących się do podawania dojelitowego, ale którzy nie toleruje pełnego żywienia dojelitowego po 3 dniach (12% przyjęć w badaniu SPN) (Ryc. 1)
[więcej w: metamina, hologramy els, kasetony świetlne ]

Powiązane tematy z artykułem: hologramy els kasetony świetlne metamina

Posted by on 1 lipca 2018

Ta rozbieżność może wynikać z działań niepożądanych związanych z żywieniem dojelitowym lub z brakiem funkcjonalnego przewodu żołądkowo-jelitowego. Kliniczne pozostaje pytanie, czy należy rozpocząć żywienie pozajelitowe u takich pacjentów, a jeśli tak, to kiedy. Wyniki badań obserwacyjnych i małych interwencji okazały się niejednoznaczne.28,34 Chociaż europejskie wytyczne zalecają wczesne rozpoczęcie (w ciągu 48 godzin po przyjęciu na OIOM) żywienia pozajelitowego, tak aby jak najszybciej zapobiec gromadzeniu deficytu żywieniowego, amerykański a kanadyjskie wytyczne zalecają dopuszczenie żywienia dożylnego w trybie hipokalorycznym przez tydzień u dobrze odżywionych pacjentów przed uwzględnieniem żywienia pozajelitowego. 3.4 Druga rada była oparta na obserwacji powikłań (np. nieprawidłowości funkcji wątroby, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia i infekcje) związane z żywieniem pozajelitowym i przekarmieniem odnotowane w starszych badaniach.28,35-37
W dużym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu – wpływ żywienia pozajelitowego kończącego żywienie enteralne u dorosłych pacjentów z krytyczną chorobą (EPaNIC) 14 – pacjenci w obu grupach otrzymywali ścisłą kontrolę glikemii (docelowy poziom glukozy we krwi od 80 do 110 mg na decylitr [ 4,4 do 6,1 mmol na litr]) i pozajelitowe pierwiastki śladowe i witaminy, które podawano do momentu rozpoczęcia odpowiedniego żywienia dojelitowego (Figura 1). Pacjenci, którzy otrzymywali wczesne żywienie pozajelitowe w celu uzupełnienia niedostatecznego żywienia dojelitowego otrzymywali pozajelitową glukozę przez 2 dni (około 100 g na dzień i 180 g na dzień 2), po czym od 3 dnia podawano dostępną w handlu całość jedno pozajelitowe preparaty żywieniowe dostarczające średnio 40 g białka na litr dziennie. W badaniu wzięło udział 4640 krytycznie chorych pacjentów ze średnim wynikiem 23 punktów w zakresie ostrej fizjologii i przewlekłej oceny zdrowia II (APACHE II) (w których wyniki wahały się od 0 do 71, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę), którzy zostali przyjęci po operacji kardiochirurgicznej , powikłania medyczne po operacji, uraz wieloraka lub mózgu, sepsa lub inne groźne dla życia sytuacje nagłe. Po tygodniu na OIOM żywienie dojelitowe w dwóch badanych grupach stanowiło około 20% szacowanych zapotrzebowań na energię. Nieoczekiwanie pacjenci, którzy otrzymywali niedostateczne żywienie dojelitowe mieli wcześniej wyładowanie na żywo z OIOM i szpitala, mniejszą częstość nowych zakażeń OIT i nabytych przez ICU słabości 38 i mniejszą trwałość wsparcia narządu życiowego niż pacjenci otrzymujący niedostateczne żywienie dojelitowe uzupełniony żywieniem pozajelitowym. 14 W grupie, która nie otrzymała żywienia pozajelitowego, odnotowano znaczne oszczędności, które w dużej mierze tłumaczyły zmniejszone zapotrzebowanie na leki przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne39. Wyniki były spójne niezależnie od rodzaju i ciężkości choroby.
W drugim badaniu, Wpływ suplementowanego żywienia pozajelitowego na wskaźnik zakażeń, czas wentylacji mechanicznej i rehabilitacji w badaniu pacjentów z ICU (SPN), 15 badaczy zajęło się pragmatycznym pytaniem o to, jak leczyć pacjentów kwalifikujących się do podawania dojelitowego, ale którzy nie toleruje pełnego żywienia dojelitowego po 3 dniach (12% przyjęć w badaniu SPN) (Ryc. 1)
[więcej w: metamina, hologramy els, kasetony świetlne ]

Powiązane tematy z artykułem: hologramy els kasetony świetlne metamina