Posted by on 10 września 2018

Niezależny od korykotropiny makronodularny przerost kory nadnerczy może być przypadkowym odkryciem lub może zostać zidentyfikowany podczas oceny zespołu Cushinga. Doniesienia o rodzinnych przypadkach i udział obu nadnerczy sugerują genetyczne pochodzenie tego stanu. Metody
Genotypowaliśmy DNA krwi i guza uzyskane od 33 pacjentów z makronodularną hiperplazją kory nadnerczy niezależną od kortykotropiny (12 mężczyzn i 21 kobiet w wieku od 30 do 73 lat), z użyciem macierzy polimorfizmów pojedynczych nukleotydów, markerów mikrosatelitarnych i całego genomu oraz sekwencjonowania Sangera . Efekty powtórzenia pancernika zawierającego inaktywację 5 (ARMC5) i nadekspresję testowano w modelach hodowli komórkowej.
Wyniki
Najczęstszą zmianą chromosomów somatycznych była utrata heterozygotyczności przy 16p (u 8 z 33 pacjentów, dla których dostępne były dane [24%]). Najczęstszą mutacją zidentyfikowaną za pomocą sekwencjonowania całego genomu była ARMC5, umiejscowiona przy 16p11.2. Mutacje ARMC5 wykryto w guzach uzyskanych od 18 z 33 pacjentów (55%). We wszystkich przypadkach oba allele ARMC5 prowadziły mutacje: jedną linię zarodkową i drugą somatyczną. U 4 pacjentów z mutacją ARMC5 linii zarodkowej, różne guzki z zajętych nadnerczy miały różne wtórne zmiany ARMC5. Oparta na transkrypcji klasyfikacja makrocząsteczkowego przerostu kory nadnerczy niezależnego od kortykotropiny wykazała, że mutacje ARMC5 wpłynęły na ekspresję genów, ponieważ wszystkie przypadki z połączonymi mutacjami. Inaktywacja ARMC5 zmniejszała steroidogenezę in vitro, a jej nadekspresja zmieniała przeżycie komórek.
Wnioski
Niektóre przypadki makronodularnej hiperplazji nadnerczy niezależnej od kortykotropiny wydają się być genetyczne, najczęściej z inaktywującymi mutacjami ARMC5, przypuszczalnego genu supresorowego guza. Testy genetyczne dla tego schorzenia, które często mają długi i podstępny kurs predyagnostyczny, mogą skutkować wcześniejszą identyfikacją i lepszym zarządzaniem. (Finansowane przez Agence Nationale de la Recherche i inne.)
Wprowadzenie
Niepewny na kortykotropinę makronodularny przerost nadnerczy może prowadzić do nadmiernego wydzielania kortyzolu i zespołu Cushinga.1,2 Guzki kory nadnerczy w makronodularnym rozroście nadnerczy niezależnym od kortykotropiny mają z definicji średnicę większą niż 10 mm i często osiągają średnicę od 30 do 40 mm. Choroba jest zwykle rozpoznawana u pacjentów z zespołem Cushinga w wieku od 40 do 60 lat, którzy zahamowali poziom krążących kortykotropin. Rozwój nowotworu i dysregulacja kortyzolu wydają się postępować powoli w przypadkach makronodularnego przerostu kory nadnerczy niezależnego od kortykotropiny, a diagnoza jest często wykonywana dopiero po kilku latach lub dekadach progresji choroby.3 Łagodne formy są powszechnie wykrywane u pacjentów z przypadkowo odkrytymi nowotworami lub hiperplazją nadnerczy.
[więcej w: bezzębie, próba valsalvy, rehabilitacja osób starszych ]

Powiązane tematy z artykułem: bezzębie próba valsalvy rehabilitacja osób starszych

Posted by on 10 września 2018

Niezależny od korykotropiny makronodularny przerost kory nadnerczy może być przypadkowym odkryciem lub może zostać zidentyfikowany podczas oceny zespołu Cushinga. Doniesienia o rodzinnych przypadkach i udział obu nadnerczy sugerują genetyczne pochodzenie tego stanu. Metody
Genotypowaliśmy DNA krwi i guza uzyskane od 33 pacjentów z makronodularną hiperplazją kory nadnerczy niezależną od kortykotropiny (12 mężczyzn i 21 kobiet w wieku od 30 do 73 lat), z użyciem macierzy polimorfizmów pojedynczych nukleotydów, markerów mikrosatelitarnych i całego genomu oraz sekwencjonowania Sangera . Efekty powtórzenia pancernika zawierającego inaktywację 5 (ARMC5) i nadekspresję testowano w modelach hodowli komórkowej.
Wyniki
Najczęstszą zmianą chromosomów somatycznych była utrata heterozygotyczności przy 16p (u 8 z 33 pacjentów, dla których dostępne były dane [24%]). Najczęstszą mutacją zidentyfikowaną za pomocą sekwencjonowania całego genomu była ARMC5, umiejscowiona przy 16p11.2. Mutacje ARMC5 wykryto w guzach uzyskanych od 18 z 33 pacjentów (55%). We wszystkich przypadkach oba allele ARMC5 prowadziły mutacje: jedną linię zarodkową i drugą somatyczną. U 4 pacjentów z mutacją ARMC5 linii zarodkowej, różne guzki z zajętych nadnerczy miały różne wtórne zmiany ARMC5. Oparta na transkrypcji klasyfikacja makrocząsteczkowego przerostu kory nadnerczy niezależnego od kortykotropiny wykazała, że mutacje ARMC5 wpłynęły na ekspresję genów, ponieważ wszystkie przypadki z połączonymi mutacjami. Inaktywacja ARMC5 zmniejszała steroidogenezę in vitro, a jej nadekspresja zmieniała przeżycie komórek.
Wnioski
Niektóre przypadki makronodularnej hiperplazji nadnerczy niezależnej od kortykotropiny wydają się być genetyczne, najczęściej z inaktywującymi mutacjami ARMC5, przypuszczalnego genu supresorowego guza. Testy genetyczne dla tego schorzenia, które często mają długi i podstępny kurs predyagnostyczny, mogą skutkować wcześniejszą identyfikacją i lepszym zarządzaniem. (Finansowane przez Agence Nationale de la Recherche i inne.)
Wprowadzenie
Niepewny na kortykotropinę makronodularny przerost nadnerczy może prowadzić do nadmiernego wydzielania kortyzolu i zespołu Cushinga.1,2 Guzki kory nadnerczy w makronodularnym rozroście nadnerczy niezależnym od kortykotropiny mają z definicji średnicę większą niż 10 mm i często osiągają średnicę od 30 do 40 mm. Choroba jest zwykle rozpoznawana u pacjentów z zespołem Cushinga w wieku od 40 do 60 lat, którzy zahamowali poziom krążących kortykotropin. Rozwój nowotworu i dysregulacja kortyzolu wydają się postępować powoli w przypadkach makronodularnego przerostu kory nadnerczy niezależnego od kortykotropiny, a diagnoza jest często wykonywana dopiero po kilku latach lub dekadach progresji choroby.3 Łagodne formy są powszechnie wykrywane u pacjentów z przypadkowo odkrytymi nowotworami lub hiperplazją nadnerczy.
[więcej w: bezzębie, próba valsalvy, rehabilitacja osób starszych ]

Powiązane tematy z artykułem: bezzębie próba valsalvy rehabilitacja osób starszych